Sledehonden: the Big Picture

Hier durven we al bij momenten wegdromen richting lente, maar in de landen van sneeuw en ijs zitten ze nog midden in het sledehondenseizoen. Zo ging de Iditarod in Alaska, wellicht de meest prestigieuse race, van start vorige zaterdag 7 maart (zie een vorig bericht op hondsdol). In die race moet het team met een musher en 16 honden 1,868 km afleggen. Meestal doen ze daar 8 tot 12 dagen over.

Via the Big Picture krijg je een waarlijk adembenemende fotocollage te zien van sledehonden in actie, in verschillende races op het noordelijk halfrond.
(via boston.com)

Belg begeleidt trektochten met sledehonden

In het Nieuwsblad lezen we een interessant verhaal over de 'Meest noordelijke Belg' die in Zweden toeristische trektochten met hondensleden begeleidt. We geven hieronder enkele citaten over het trainen en mennen van de sledehonden.

'Op een expeditie met de hondenslede trekken we meestal van hut naar hut, waarbij we tot honderd kilometer per dag afleggen', vertelt Erik Pireyn. 'Op sommige tochten slapen we in tenten of gewoon buiten.'

De groepen die Pireyn begeleidt, bestaan uit zes tot acht personen. Elke deelnemer glijdt met een eigen span over de besneeuwde toendra. 'Iedereen die een beetje gevoel voor evenwicht heeft, kan een hondenslee besturen. Gaandeweg word je een volleerd musher .'

'De training van een hond begint eigenlijk vanaf zijn geboorte. Je moet er altijd mee bezig zijn. Van alles wat een hond verkeerd doet, kun je zeggen dat hij dat doet omdat het hem verkeerd geleerd is. Een hond doet immers graag wat je van hem verwacht. Uitzonderlijk kan het eens gebeuren dat er eens een de maandagziekte heeft. Als een husky zich slecht gedraagt en je laat hem een paar dagen aan de kant, dan zal hij zich gestraft gevoelen. Eigenlijk doen ze niets liever dan meelopen.'

'Onze basisregel is dat je honden zoveel moet laten lopen als ze willen, maar nooit meer. Ze moeten met plezier lopen, dan zijn ze gelukkig. Bij mij lopen ze tot 5.000 kilometer per jaar, maar ik forceer ze nooit.'

'In een span hebben alle honden hun rol. Vooraan lopen een of twee lead dogs, die voor de sturing zorgen. Het zijn meestal intelligente dieren die gedreven zijn om te lopen en de druk van het hondenteam achter zich aan kunnen. Maar zij zijn niet de leaders of the pack . De musher op de slede geeft de commando's.'

'Het is ook niet zo dat de andere honden zomaar voor spek en bonen achter de lead dogs aanlopen. Ze hebben allemaal een eigen rol, zoals in een fabriek waar iedere afdeling een onmisbare bijdrage levert. Achteraan moeten de wheeling dogs er bijvoorbeeld voor zorgen dat de slede niet tegen een obstakel aanvliegt als de lead dogs naar links of rechts draaien. De wheeling dogs doen dat door toch rechtdoor te blijven lopen terwijl de bocht genomen wordt en pas af te slaan als ze ter hoogte van het obstakel zijn.'

Pireyn bezit zeventien honden en traint met een span van veertien honden voor de Tobacco Trail Race . Die tweedaagse wedstrijd volgt een spoor dat grotendeels samenvalt met een vroegere smokkelroute voor tabak en alcohol. 'Volgend jaar in maart wil ik meedoen aan de Finnmarksløpet , dat is de race van het seizoen over 1.000 kilometer.'

'The Last Great Race', 1850 kilometer door sneeuw en ijs

Zaterdag 7 maart 2009 start in Anchorage (Alaska) wat ze daar 'The Last Great Race on Earth' noemen: de Iditarod, 1850 kilometer door de ijzige wildernis, waar de sledehonden misschien nog iets belangrijker zijn dan hun menner.
De race gaat van Anchorage, in zuid centraal Alaska, naar Nome op de westelijke Beringzee kust. Elk team van 12 tot 16 honden en een menner moeten om ter snelst 1850 kilometer afleggen in 10 tot 17 dagen. Elke menner heeft daarvoor zijn eigen taktiek, zijn eigen manier om de honden te voeden en te trainen. En een eigen strategie: sommigen rennen overdag, anderen 's nachts.
Sinds 1973 wordt de Iditarod gehouden in Alaska, die immens grote Amerikaanse staat tussen Canada en de Beringzee. Dit laatste stuk echte wildernis in de VS bestaat voor het grootste deel uit onherbergzame vlakten en bergen. De Iditarod is een herinnering aan het medicijntransport per hondenslee, dat in 1925 op touw werd gezet toen er difterie uitbrak in Nome, een vlekje aan de westkust van Alaska.
Het was dit voorjaar zo warm in Anchorage, de grootste stad van Alaska, dat er sneeuw in de straten moest worden gespoten voor de ceremoniële start van de Iditarod. De opwarming van de aarde stopt niet in de staat van Sarah Palin.
Zesennegentig deelnemers met in totaal 1536 honden koersen via 22 controleposten naar Nome, aan de Beringzee. De honden kunnen dagelijks zo'n honderdzestig kilometer lopen, dag na dag. Maar dan moet er wel af en toe gerust worden, op hooi dat op te halen is bij de controleposten, en ze moeten natuurlijk eten. De honden verbruiken 9000 calorieën per dag. En ze dragen allemaal sokjes om hun pootjes te beschermen. Een menner heeft er zo'n duizend nodig om de race door te komen.
De relatief hoge temperatuur - het is net boven het vriespunt - is ongezond voor de honden. Deze husky's of kruisingen, zijn ingesteld op extreme kou. Die komt vast ook nog wel, maar op deze eerste dag voelt het voor hen alsof ze de marathon moeten lopen op Hawaï. Maar gelukkig zijn er veertig dierenartsen beschikbaar om op te letten of ze de eerste verschijnselen van een zonnesteek vertonen.
Lees meer op de officiële site van de Iditarod.
(via www.bndestem.nl)