Hond adopteert baby-uil

Je moet het zien om het te geloven: een jachthond die beste maatjes is met een vogel. In een opvangcentrum voor roofvogels in het Engelse Cornwall bloeit er namelijk iets moois tussen Bramble, een baby-uil die verlaten werd door haar moeder, en Sophie, de hond van de directrice.

De weesuil en de spaniël zijn intussen onafscheidelijk geworden. Sophie geeft Bramble zelfs dagelijks een douche, door haar proper te likken. "Toen Bramble hier aankwam, had ze geen veren en moesten we ze dus binnen houden. De eerste dag al kwam Sophie haar gezelschap houden, en sindsdien staat Bramble er elke dag op om naar Sophie te vliegen en door haar gewassen te worden. Ze moet zowat de properste veren en bek van het land hebben", aldus de directrice van het centrum.

(via De Morgen; foto via DailyMail)

Welkom stripliefhebbers,

u bevindt zich op een blog voor hondenliefhebbers, waar we aandacht hebben voor all things dog, ook als ze (mooi) getekend zijn.

Welkom hondenliefhebbers, bij het eerste bericht op hondsdol waarbij we in de wondere wereld van het stripverhaal duiken.

Spacedog is het verhaal van een kleine boerderijhond die op een dag met de trein naar de grote stad reist. Hij vindt er onderdak bij een zwarte bluesmuzikant, wordt er verliefd op een teefje. Tijdens een nachtelijke wandeling plukken mannen hem van de straat en brengen hem naar een dierenasiel. Wat later bezoekt de NASA het asiel en selecteert hem voor de eerste ruimtevlucht. En zo wordt hij Spacedog: wereldberoemd, rijk en machtig.

Spacedog leest door de felle kleuren, de neo-expressionistische tekenstijl, het slimme gebruik van pictogrammen, de thematiek en het sociaal-cultureel referentiekader als een hedendaagse Masereel", aldus uitgever-verdeler http://www.bries.be/.

Auteur Hendrik Dorgathen is illustrator, striptekenaar, animatietekenaar en grafisch vormgever. Hij studeerde communicatie-design in Essen. Zijn illustraties verschenen o.a. in Die Zeit, Frankfurter Allgemeiner Zeitung-magazine en The New York Times. Met het album Spacedog brak Dorgathen in 1993 internationaal door als striptekenaar. In 1994 ontving hij op het internationale stripfestival van Erlangen dan ook terecht de Max und Moritz-prijs voor beste Duitstalige striptekenaar. Sinds 2003 doceert hij kunst en design aan de Kunsthochschule Kassel.

Het verhaal vertoont gelijkenissen met het echte verhaal van de ruimtehonden in de Soviet Unie (zie een vorig bericht op hondsdol). Dat waren ook zwerfhonden of honden uit het asiel die voor de goede zaak werden meegenomen en opgeleid tot astronauten, tot consternatie van de Amerikanen, die zich plots langs alle kanten bespied waanden door Russische satelieten.

Een bespreking van Spacedog kan je lezen op Cutting Edge.

Schuldige hondenblik is een mythe

Hondenbazen die denken dat je aan de hond zijn ‘schuldige blik’ kan zien dat ‘hij iets fouts heeft gedaan’, zitten er compleet naast. Je ziet misschien wel ‘schuld’, maar de hond voelt zich niet zo.

Onderzoeker Alexandra Horowitz van het Barnard College in New York toonde in een test dat als wij denken die typische schuldige blik van een hond te zien, dat enkel een interpretatie van ons mensen is, terwijl de hond best onschuldig kan zijn.

De test bestond erin dat mensen werden gevraagd een ruimte te verlaten en hun hond de opdracht te geven niet aan de koekjes te zitten. Wanneer ze opnieuw binnenkwamen, werd hen verteld dat de hond braaf was geweest, of niet. Er werd echter niet steeds de waarheid verteld. Dan kon je duidelijk zien dat de hond zijn schuldige blik niets te maken had met het feit of hij het koekje had gepakt of niet.

Honden keken het meest schuldbewust wanneer ze onder hun voeten kregen van hun baas, of ze het nu hadden gedaan of niet… De honden die braaf waren en toch werden berispt door hun (slecht geïnformeerde) eigenaars, keken nog het meest schuldig van allemaal. Daaruit besluiten de onderzoekers dat de schuldige blik afhangt van het gedrag van de eigenaar en niet van de daden van de hond.

Mijn opmerking: honden die, nog voor dat de baas begint te schelden, een onderdanige (schuldige) lichaamshouding aannemen, hebben hun ‘overtredingen’ in het verleden telkens gestraft geweten en dus met elkaar verbonden (klassieke conditionering; het gedrag wordt automatisch geassocieerd met straf)

(via Livescience)

(foto via curiousbusiness.com)

Het loopt op wieltjes voor Bazooka de bulldog

Het is 'maar' een bulldog met korte beentjes, maar dat houdt Bazooka de bulldog niet tegen om de beste, zo niet de enige, skateboardende hond in Japan te zijn.

Bazooka is 2 jaar oud en een raszuivere Engelse Bulldog. Het was liefde op het eerste gezicht, vertelt baasje Yoshio Ishikawa.
"Toen hij vijf maanden was, zag hij iemand skateboarden op straat en hij was onmiddellijk verkocht. Sinds dan telt er maar een ding voor hem: op die plank staan.

De echte truken zoals de 180 gradenbocht en de kickflips komen er nog niet echt uit, maar de hond staat zeer relaxt op zijn board en stuurt door zijn gewicht op zijn vier poten te laten balanceren, net zoals echte skaters quoi.

Ishikawa koopt nu speciale boards die de juiste lengte hebben en geen giftige vernissen bevatten. Want Bazooka behandelt zijn speelgoed zoals de meeste honden: hij bijt het ding aan flarden, zodat hij ondertussen al aan zijn 15e exemplaar toe is.

Even doorzoeken op youtube leert dat ofwel bulldogs een specifieke aanleg voor skateboards hebben, of dat de bulldogbaasjes er een sport van maken, want naast Bazooka zien we ook nog knotsgekke filmpjes van Tillman, Tyson en Vegas, ook Engelse bulldogs. En de eigenaars van Amerikaanse bulldogs willen niet achterblijven, want daar hebben we zowaar Popeye!
(via Reuters)

Hond ontsnapt aan coyotes door op de lijnbus te springen

In Canada redde een alerte buschauffeur het leven van de hond Duke door de deuren van haar lijnbus te openen, zodat de bebloede hond nog net kon onsnappen uit een gevecht met een bende coyotes.

Buschauffeur Hagel, op haar dagelijkse ronde met de lijnbus, zag plots op een parking een hond schuilen onder een truck, belaagd door een bende coyotes. In een reflex opende ze haar deuren, net zoals ze voor een doordeweekse pendelaar aan een bushalte zou doen, en Duke aarzelde geen seconde en stormde meteen de bus op, waar hij gekalmeerd werd door attente reizigers.

De hond was bebloed en gewond aan de voorpoot, waar hij ogenschijnlijk twee keer was gebeten. Hij was gemerkt en kon dus makkelijk teruggebracht worden naar baasje Hugh Magill.
Die vertelde dat hij met Duke ging wandelen, maar dat die op de vlucht sloeg toen hij belaagd werd door een coyote. “Ik was bang dat ik enkel nog een karkas zou terugvinden”, vertelt Hugh opgelucht.

Later bleek dat Duke, een 16 maanden oude Australian cattle dog, was teruggekeerd naar de plaats waar Hugh z’n auto had geparkeerd. Hugh is busschauffeur Hagel zeer dankbaar: “Ze had ook gewoon kunnen doorrijden, maar ze was alert en deed meer dan ze moest doen”.
(via The Brockville Recorder & Times)

(foto via Pawnation)

Dog-O-Matic: car-wash voor honden

Het lijkt uit het brein van Roald Dahl te komen, maar ze bestaat echt: de Verschrikkelijke Hondenwasmachine. Je stopt je hond een halfuurtje in dit geval en ze komen er proper, droog en lekker geurend weer uit. En met een trauma voor de rest van hun leven?

De machine heet de Dog-O-Matic (die naamkeuze toch, leve de fifties!) en werd ontworpen door Fransman Romain Jarry. Naar verluidt kosten wasbeurten 20 euro voor kleine honden, 35 euro voor iets grotere honden en 48 euro voor honden die je liever niet naar binnen wil duwen…

En toch, honden schijnen het leuk te vinden (geen idee of ze ook droog gezwierd worden). Het wassen duurt zelf maar enkele minuten en de honden zitten de rit gewoon uit. De honden daarna drogen duurt eigenlijk nog het langst.

Als iemand zo’n Dog-O-Matic heeft staan, ik ben bereid om hem te komen proberen, met mijn hond bedoel ik. Eens kijken of ze het leuk vindt. Ik heb ook twee katten…

(via wired)

Oudste hond ter wereld leert nieuwe trucs

Wie zei daar ook alweer dat je een oude hond geen trucs meer kunt leren? Leuk ideetje bij The Sun (altijd in voor een leuk idee, vooral op pagina 3): ze zochten de oudste hond ter wereld op en leerden hem 3 kunstjes in 1 uur. Mission Impossible voor Sammy (23)?

Yorkshire terrier Sammy is 23 jaar, heeft nog maar de helft van zijn tanden en kan amper nog zien of horen. Baasje Doug Percival, 73, vertelt dat Sammy in zijn ganse leven nog maar 1 keer naar de dierenarts moest. Doug en Sammy houden mekaar gezelschap en trakteren mekaar twee keer per week op fish en chips (!).

Over het voorstel van de krant om een hondentrainer te sturen en de oude knar nog wat trucs te leren, zei Doug dat Sammy nooit veel zin in kunstjes had en dat we maar niet te veel hoop moesten hebben. Om maar te zeggen: geen enkele.

The Sun riep de hulp in van ervaren hondentrainer Jill Hopkins om de kleine terrier wat bij te brengen. Jill begon met de hond wat te leren kennen en slaagde er vrij snel in om hem te doen luisteren, ondanks zijn verslechterde zintuigen.
Omdat baas Doug niet veel meer buiten komt, blijft Sammy vooral in de tuin en is hij geen leiband gewoon, maar met Jill liep hij vrij snel vrolijk rond aan een leibandje. Met vriendelijke bevelen en beloning met stukjes kip slaagde trainer Jill erin de oude knar te doen zitten en blijven terwijl ze rond hem liep.

Als kers op de taart leerde Sammy hoe hij zijn poot moest uitsteken. De meegereisde reporter van The Sun kon daarna Sammy zijn nieuwe kunstjes laten opvoeren. Missie geslaagd.
Trainer Jill kan tevreden zijn: “Ondanks zijn slechte gehoor en zicht deed Sammy een beroep op zijn neus en op het contrast tussen licht en schaduw”. Baas Doug was trots, maar ook ‘zeer verrast’.

(via The Sun: foto en filmpje!)