Geniaal of knettergek: de blafvertaler

Oproep aan alle Japanologen! Willen jullie alstublieft het filmpje bekijken en laten weten of het gadget waarvan sprake geniaal of knettergek is. Of beide tegelijk, zoals de meeste gadgets.

Hondentaal is lichaamstaal, schreef Martin Gauss terecht. Maar in crazy Japan bedenken ze graag eenvoudige oplossingen. In het filmpje zien we hondengeblaf onmiddellijk vertaald worden door een apparaatje uit de familie van de fisher prize-achtigen. Meteen wordt er ook een professor achteraan gegooid om het geheel nog enige serieux te geven.

Ik zal me niet als een zuurpruim opstellen door een exposé te schrijven waarom dit apparaatje je reinste bollocks is. Neen, ik vind dit sterke cinema, maar het roept de frustratie van destijds op, toen ik met mijn vader naar Louis de Funès films zonder ondertitels zat te kijken. Het was duidelijk om te lachen, maar waarom?

(via BookofJoe)

Japanners brengen 'hondengeblaf-vertaler' op de markt

De Japanse speelgoedmaker Takara Tomy beweert dat hij een gadget heeft ontwikkeld dat in menselijke taal én emoticons vertaalt wat een hond zegt en voelt.

De ‘Bowlingual’ bestaat uit twee onderdelen: de draadloze microfoon die als een halsband om de nek van de hond geplaatst moet worden en een soort afstandsbediening met LCD-scherm waarop de 'vertaling' van het geblaf verschijnt.

Het scherm geeft in tekstvorm aan wat de hond bedoelt, pictogrammen geven de stemming van de hond weer. Het apparaat maakt daarbij onderscheid tussen zes emoties waaronder frustratie, blijdschap en verdriet.

Het product wordt niet zomaar als ‘speeltje’ op de markt gebracht. Speelgoedgigant Tomy heeft de Bowlingual ontwikkeld in samenwerking met een dierenarts en een onderzoekscentrum op het gebied van akoestiek. De geluiden van de hond worden geanalyseerd met een speciaal algoritme.

De Bowlingual werd al eens in 2002 op de markt gebracht. Het apparaatje liet toen alleen de emoties van de hond zien. Er werden toen direct 300.000 exemplaren van verkocht. Op 23 augustus zal de 'blaf-vertaler' in Japanse winkels verschijnen met een prijskaartje van ongeveer 150 euro. Helaas is de vertaling alleen nog maar in het Japans.

(via Elsevier)

Het loopt op wieltjes voor Bazooka de bulldog

Het is 'maar' een bulldog met korte beentjes, maar dat houdt Bazooka de bulldog niet tegen om de beste, zo niet de enige, skateboardende hond in Japan te zijn.

Bazooka is 2 jaar oud en een raszuivere Engelse Bulldog. Het was liefde op het eerste gezicht, vertelt baasje Yoshio Ishikawa.
"Toen hij vijf maanden was, zag hij iemand skateboarden op straat en hij was onmiddellijk verkocht. Sinds dan telt er maar een ding voor hem: op die plank staan.

De echte truken zoals de 180 gradenbocht en de kickflips komen er nog niet echt uit, maar de hond staat zeer relaxt op zijn board en stuurt door zijn gewicht op zijn vier poten te laten balanceren, net zoals echte skaters quoi.

Ishikawa koopt nu speciale boards die de juiste lengte hebben en geen giftige vernissen bevatten. Want Bazooka behandelt zijn speelgoed zoals de meeste honden: hij bijt het ding aan flarden, zodat hij ondertussen al aan zijn 15e exemplaar toe is.

Even doorzoeken op youtube leert dat ofwel bulldogs een specifieke aanleg voor skateboards hebben, of dat de bulldogbaasjes er een sport van maken, want naast Bazooka zien we ook nog knotsgekke filmpjes van Tillman, Tyson en Vegas, ook Engelse bulldogs. En de eigenaars van Amerikaanse bulldogs willen niet achterblijven, want daar hebben we zowaar Popeye!
(via Reuters)

Japanse bordercollie turnt gezellig mee

De gesloten gordijnen, het vale bloemetjesbehang, de lichtjes suggestieve Japanse offscreen vrouwenstem. Deze video heeft alles van een David Lynch scene, Blue Velvet-style. Respect natuurlijk voor wie de bordercollie zover krijgt om dagelijks mee te turnen: en-buig-en-strek en ga door die achterpoten!

En dat terwijl (is het 6 u 's morgens, of 23 u. 's avonds?) een of andere Beatles compilatie opligt (ik gok: de dubbele rode, we herkennen 'From Me To You' en 'She Loves You'). En wat is dat belgeluid rond 00.23 sec.? Een microgolfoven, vermoed ik. Het ontbijt is klaar: gezonde granen ongetwijfeld.
(via neatorama)

De hond is de beste vriend... van de aap (2)

De vriendschap tussen de orang-oetang en de zwerfhond (zie vorig bericht) mag dan uitzonderlijk zijn, het kan altijd nog straffer... In Japan kan je op de nationale TV dagelijks het komische duo 'Pankun en James' aan het werk zien: een chimpansee en een bulldog.

Meestal worden ze samen naar een 'menselijke' opdracht gestuurd, zoals eten kopen, rijst planten of insecten vangen.De show wordt ook in India, Thailand, Taiwan en Hong Kong uitgezonden.

Pankun de chimp woont in Cuddly Dominion, een dierentuin nabij Kumamoto. Hij is er uiteraard de hoofdattractie, en voert er dagelijks zijn showtje op.

(tientallen filmpjes via youtube)

Hachiko wachtte 11 jaar lang op baasje

Hachiko, een Japanse Akita, wachtte 11 jaar lang tot zijn baas zou terugkeren van zijn werk. De hond kreeg er een standbeeld voor en wordt in Japan tot vandaag geëerd als hét symbool van de trouwe hond.

Hachiko leefde van 1923 tot 1935 en is in Japan gekend als 忠犬 ハチ公 (chūken hachikō, letterlijk 'trouwe hond Hachikō'). Hachiko’s baas was Hidesamuro Ueno, een professor landbouw aan de universiteit van Tokio. Wanneer Ueno naar zijn werk vertrok, namen ze afscheid aan de voordeur. ’s Avonds ging Hachiko zelf naar het dichtstbijgelegen treinstation en wachtte hem daar op. Dat deed Hachiko elke dag.

Wanneer zijn baasje een jaar later echter stierf, hield de hond deze routine aan en bleef in het treinstation wachten op zijn baas, 11 jaar lang. Pendelaars en bedienden dachten dat de hond op iets anders wachtte of gewoon een beetje rondzwierf. Toen ze beseften dat hij op zijn overleden baas wachtte, kregen ze medelijden en gaven hem regelmatig eten en drinken.

Sceptici zeiden dat de hond terugkwam, omdat hij eten kreeg. Anderen merkten op dat de hond enkel ’s avonds kwam, wanneer de trein in het station verwacht werd.

Een van de leerlingen van professor Ueno stelde in de loop der jaren vast dat de hond bleef komen, enkel op het tijdstip van de avondtrein en publiceerde hierover in de krant, waarna de hond nationale bekendheid kreeg.

Hachiko kreeg een standbeeld in het treinstation Shibuya en de hond zelf was aanwezig tijdens de inhuldiging. Na de tweede wereldoorlog was het standbeeld wel beschadigd, maar het werd heropgericht door de zoon van de artiest die het destijds maakte. Het is vandaag nog altijd een populaire ontmoetingsplaats in Japan.

In België kennen we de organisatie HACHIKO, een door het ministerie erkende organisatie die gehandicapten helpt door voor hen hulphonden op te leiden.
(via: digitaljournal)

UPDATE: het verhaal van Hachiko is nu ook verfilmd door een Westers regisseur. Hachiko: A Dog’s Story is een film van Lasse Hallström en is een remake is van het Japanse Hachiko monogatari. Met o.a Richard Gere, Joan Allen en Forest als de hond Hachiko. Vanaf 1 oktober in de zaal.

(bron: filmtotaal)